บทนำ
บท 1
“คุณ**ปรียาจะหย่ากับคุณณัยค่ะ แล้วคุณปรียาจะไป...จากที่นี่”
เจ้าของคำพูดซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองเห็นเป็นเพียงแค่เงารางเลือน เพราะหมอกควันหนาทึบปกปิดจนมองไม่เห็นสิ่งใดอีก เสียงพูดของเธอก้องสะท้อนและยังผลให้คนฟังเจ็บลึกเข้าไปในหัวใจ
ณ ที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีแสงสว่างเพียงแค่จุดเดียวตรงที่ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ โดยที่บริเวณรอบๆ นั้นมีแต่ความมืดมน มือหนาของผู้ฟังกำกันแน่นเกร็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปน ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเครียด คิ้วเรียวได้รูปค่อนข้างยาวขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากบางเฉียบหยักสวยยิ่งเม้มแน่น เมื่อหญิงสาวผู้อยู่ในเงามืดเอ่ยประโยคต่อมา
“ถ้าทุกอย่างนี้มันจะทำให้คุณณัยมีความสุขและเลิกเกลียดคุณปรียาได้ คุณปรียาก็เต็มใจจะทำ คุณปรียาจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ขอแค่...อิสรภาพให้คุณปรียาก็พอ”
ดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลอ่อนเช่นเดียวกับสีผมของผู้ฟังฉายแววเจ็บปวดกับคำพูดที่ได้ยิน ดวงหน้าคมสันที่ก้มอยู่เงยขึ้นมองพร้อมขยับเข้าไปหา สองมือยื่นไขว่คว้า และคำถามก็หลุดออกจากริมฝีปากไปว่า
“ทำไม”
“เผื่อคุณณัยจะได้มองคุณปรียาดีขึ้นมาหน่อยไงคะ” เมื่อได้รับคำตอบกลับมาจากหญิงสาวในเงามัวและสายหมอก เขาก็นิ่งงันไปในทันทีด้วยพูดไม่ออก รู้สึกเพียงอย่างเดียวแต่ว่าที่หัวใจมันจุกจนเจ็บ
“ลาก่อนค่ะ จากกันตรงนี้จะดีที่สุด ให้...เรื่องทุกอย่างมันจบลงแค่นี้ พรุ่งนี้ที่ตื่นลืมตา เรื่องระหว่างเราที่ผ่านมา คุณปรียาจะจำไว้แค่ว่า มันเป็นแค่ความฝัน...ฝันดีที่สุด เท่าที่คุณปรียาเคยฝันมา”
เสียงร่ำลาเจือสะอื้น สายหมอกบางเบาที่ไม่รู้มาจากไหน เริ่มหนาขึ้นและกลบทุกสิ่งให้หายไป
“คุณปรียารักคุณณัย และไม่เคยคิดจะเกลียดคุณณัยเลย คุณณัยเป็นคนสำคัญคนสุดท้ายของคุณปรียาที่คุณปรียาไม่อยากเสียไป แต่ว่า...คุณปรียาก็ยังรักษาไว้ไม่ได้”
“เดี๋ยว! คุณปรียา...อย่าไป”
เสียงห้าวนุ่มหูที่กล่าวฉุดรั้งอ่อนระโหย ดวงตาสีอ่อนฉายแววหวั่นเกรง ทว่าคำตอบที่ได้กลับมาก็คือ
“คุณปรียาต้องไปค่ะ...ต้องไป ถึงเวลา...ต้องไป”
“คุณปรียา!” มือหนาไขว่คว้าเงาร่างที่มองเห็นไม่ชัดนั้นไว้ทันควัน แต่ว่าสายหมอกสีขาวหนาตามากขึ้น บดบังทุกสิ่งสิ้น ดังนั้นสรรพสิ่งที่เขาคว้าจับไว้ได้จึงมีเพียงอากาศอันเย็นเยียบ “คุณปรียา!!”
เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ล่ำสันตะโกนก้องซ้ำไปซ้ำมา เขาหันซ้ายหันขวามองหา...ทว่าสิ่งที่พบ คงมีเพียงสายหมอกสีขาวที่ลอยตัวอ้อยอิ่ง บดบังทุกสิ่งในคลองจักษุ
“คุณปรียา...คุณณัยขอโทษ กลับมาเถอะที่รัก ได้โปรด...กลับมา”
ชายหนุ่มร่ำร้องวอนขอ ก้าวเดินสะเปะสะปะไปในหนทางอันถูกปกคลุมด้วยสายหมอกอย่างไร้ทิศทาง ดวงตาของเขาแดงก่ำ สองมือยังคงไขว่คว้าควานหาอย่างกับคนบ้า แม้นว่าจะมีเพียงอากาศเท่านั้นที่สัมผัสได้
“คุณณัยรักคุณปรียา ได้โปรดที่รัก...คุณณัยขอโทษ ขอโอกาส...ขอโอกาสให้คุณณัยอีกสักครั้ง”
เขายังคงพร่ำเพรียกเรียกหาเธอ เธอที่รักยิ่งดวงใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกว่าเหนื่อยเหลือเกิน จนต้องทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ดวงตาคู่คมยังกวาดมองไปรอบๆ ตัวอย่างจะหวังให้เจ้าของชื่อปรากฏตัว
“คุณณัย...ลูกของเราไงคะ ลูกของเรา”
เสียงหวานในประโยคนี้ดังขึ้นตรงโน้น ตรงนั้น จับจุดหมายไม่ได้ ผสมปนไปกับเสียงเด็กหัวเราะเอิ้กอ้าก บางครั้งเขาเหมือนจะได้ยินอยู่ที่ข้างหู แต่แล้วก็กลับไม่ใช่เมื่อมันดังห่างออกไป ทว่าพอตั้งใจฟังเสียงเด็กก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงหัวเราะของผู้หญิง และแล้วพอลมพัดมาเสียงเหล่านั้นก็วูบหายไปพร้อมกับสายหมอกเหมือนจะจางลง สักพักเสียงต่อมาที่เขาได้ยินก็กลายเป็นเสียงร่ำไห้
“โธ่! คุณปรียา เคราะห์กรรมอะไรหนักหนา!”
ม่านหมอกตรงหน้าคล้ายถูกแหวกออก และเจ้าของเสียงที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คือหญิงสูงวัยผมสีเทา สวมเสื้อคอบัวผ่าหน้าติดกระดุมกับผ้าถุงสีดำ ใบหน้าระทมทุกข์กุมกรอบรูปไว้แนบอกและยังคงพร่ำรำพัน
“ทูนหัวของน้อม คนดีทำไมอายุสั้นอย่างนี้!”
ชายหนุ่มที่ขยับเข้าไปหายื่นมือจะปลอบพลันชะงัก เมื่อหญิงสูงวัยเงยขึ้นมองเขาด้วยแววตาเกรี้ยวกราดและเอ่ยประณามเขาเสียงกร้าว
“เพราะคุณ คุณคนเดียวคุณปณัย ฆาตกร ฆาตกรที่ฆ่าคุณปรียากับมือ!”
สิ้นเสียงภาพหญิงสูงวัยพลันเลือนหายเหลือเพียงหมอกสีขาว ขณะเดียวกันร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มค่อยโงนเงน หัวใจเจ็บแปลบชาหนึบ ก่อนที่เขาจะทรุดลงนอนกับพื้น ม่านหมอกสีขาวโอบล้อมรอบตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ จนมองไม่เห็นอะไร เสียงต่างๆ เงียบหาย เงียบเสียจนเขาเองยังไม่ได้ยิน...แม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง!
“คุณปรียา!”
เสียงตะโกนลั่นดังคับห้องนอนกว้างซึ่งตอนนี้มืดสนิท สภาพภายในห้องเห็นเพียงเงาตะคุ่มของเครื่องเรือน และเสียงแอร์คอนดิชั่นที่ดังแผ่วเบา ส่วนชายหนุ่มเจ้าของเสียงผู้นอนอยู่บนเตียงกว้างผุดลุกขึ้นนั่งพลางหอบหายใจ เขารู้สึกได้ถึงหยดเหงื่อซึ่งผุดซึมทั่วทั้งใบหน้าและเนื้อตัว รวมถึงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก
“คุณปรียา”
ปณัยยกมือขึ้นปิดหน้า เมื่อเสียงคร่ำครวญในหัวใจเกินจะปิดบังและในยามที่อยู่เพียงลำพังดังเช่นนี้ เขาก็มีแต่จะต้องปลดปล่อยมันออกมา นัยน์ตาของชายหนุ่มแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด ต่อเมื่อนานต่อมาหัวใจค่อยสงบ เขาถึงได้ถอนหายใจ มือใหญ่แข็งแรงเอื้อมไปเปิดสวิตช์โคมไฟที่หัวเตียง
แสงสว่างสลัวช่วยขจัดความมืดให้หายไป ทำให้เห็นกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ซึ่งปณัยหยิบมันขึ้นมา เขาหลับตาลงก่อนประทับริมฝีปากได้รูปสวยลงไปยังคนในภาพถ่าย และเกินจะกลั้นเพราะมีน้ำตาหยดหนึ่ง หยดต้องยังตำแหน่งดวงตาคู่งามของเธอ คนในรูปนั้น...อัลิปรียา
ผู้หญิงที่เขารัก...ภรรยาของเขา เจ้าของหัวใจทั้งดวงของเขา เธอผู้ซึ่งจากเขาไปแล้วอย่างไม่มีวันย้อนกลับ
“กลับมาได้มั้ยที่รัก ได้โปรด คุณณัยขอโทษ”
บทล่าสุด
#131 บทที่ 131 ตอนที่ 25 (5)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#130 บทที่ 130 ตอนที่ 25 (4)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#129 บทที่ 129 ตอนที่ 25 (3)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#128 บทที่ 128 ตอนที่ 25 (2)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#127 บทที่ 127 ตอนที่ 25 (1)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#126 บทที่ 126 ตอนที่ 24 (4)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#125 บทที่ 125 ตอนที่ 24 (3)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#124 บทที่ 124 ตอนที่ 24 (2)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#123 บทที่ 123 ตอนที่ 24 (1)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026#122 บทที่ 122 ตอนที่ 23 (4)
อัปเดตล่าสุด: 7/2/2026
คุณอาจชอบ 😍
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!













